Verdriet en angst

In een vorige post gaf ik al aan wat uitgebreider terug te komen op het verdriet.
Nu is het echt niet zo dat alle dagen gevuld zijn met verdriet om wat allemaal niet kan en wil.
Wij vermaken ons en hebben net zo veel plezier als de gezonde mens om ons heen, zij het soms op een wat andere manier met wat meer aanpassingen aan het programma.
Maar op sommige momenten komt daar toch ineens dat verdriet om de hoek kijken, ik zal dat proberen te verduidelijken a.d.h.v. het volgende praktijkvoorbeeld.
De laatste 2 jaar gaat Ilona wat harder achteruit dan in de voorgaande jaren, en dat houd in dat er kwaliteit van leven ingeleverd is in die zin dat handelingen die tot voor kort nog mogelijk waren (zij het soms met de nodige moeite) ineens niet meer gaan.
En dat kan soms stevig balen zijn.
Tijdens onze vakantie in de achtertuin zijn we er natuurlijk ook met regelmaat lekker op uit gegaan.
Ilona vind het dan gewoon lekker om met de auto je neus achterna te gaan zonder een bepaalde richting, hond achterin, en lekker om je heen kijken.
Zo kwamen we bijvoorbeeld langs de Wassenaarse slag.
“Laten we even kijken of Milo (de hond) hier al het strand op mag, dan kan hij even lekker uit zijn pinda gaan” zegt ze.
Dus ik even op de borden gekeken en zowaar dat mocht al.
Scootmobiel uit de auto gevist en in elkaar gezet, Ilona er in, hond mee, en op naar het strand.
Nu is het bij het strand altijd weer een verassing hoever je kunt komen met je scootmobiel, maar bij de Wassenaarse slag hebben ze dat best aardig geregeld.
Er liggen betonplaten langs de diverse eetgelegenheden langs het strand en je kan dus een aardig eindje langs het strand rijden met je scoot.
Zo kan Ilona ook goed genieten van een hond die het helemaal naar zijn zin heeft met als een idioot achter de bal aan rennen, het water in en gaten graven naar China.
Maar Milo wil niet te ver lopen want zijn vrouwtje blijft daar boven staan, en die rent dus geregeld even van de branding weer terug om te checken of ze ook nog komt.
Uiteindelijk gaat hij dan maar het zoveelste gat in de buurt van het vrouwtje graven, een hondenpoot is gauw gevuld.
Ik loop dan ook maar weer naar boven en dan zie ik een sip gezicht i.p.v. een “heerlijk het strand” gezicht.
Natuurlijk besef ik me donders goed waarom.
“Gefrustreerd meisje?” vraag ik.
“Ja, godverdomme, ik zou ook op het strand willen lopen” zegt ze.
Tranen rollen over haar gezicht, en ik probeer haar te troosten.
En ondanks dat ik mij niet 100 procent in haar situatie kan verplaatsen voel ik hetzelfde verdriet.
Want het is namelijk wat ik iedere keer weer voel als ik alleen met Milo op het strand loop en Ilona thuis zit.
Je ziet dan onvermijdelijk stelletjes hand in hand lopen, gezellig keuvelend, en dan kan ik soms zo intens verdrietig zijn, zo verdrietig dat de tranen in mijn ogen staan.

Naast dat verdriet wat zo af en toe de kop opsteekt is er zoals de titel van deze post al aangeeft ook angst.
Angst voor verschillende dingen, maar vooral angst om weer fysieke vrijheid in te moeten leveren.
Maar sinds enige tijd ook angst om zonder steun zich te verplaatsen, een angst die er ingeslopen is na twee keer flink gevallen te zijn in 3 weken tijd.
En zoals je weet is angst een slechte raadgever, maar snappen doe ik het wel.
Stel je voor dat je op straat loopt en dat je op ieder moment op je gezicht kan gaan zonder enige waarschuwing vooraf.
Loop je dan nog op je gemak?

Haar angsten kan ik niet wegnemen maar haar verdriet deel ik, wel vaak zonder haar want ik wil niet dat ze zich ook nog eens druk maakt om mijn verdriet, ze heeft al genoeg aan zichzelf.
Maar gelukkig hebben we ook lol genoeg wat de scherpe kantjes er een beetje afhaalt.